ต้นทุนต่อการมองเห็นของของแจก
วิธีคำนวณต้นทุนต่อการมองเห็นของสินค้าพรีเมียม การตั้งสมมติฐานอายุการใช้งานอย่างจริงใจ และการเปรียบเทียบของแจกด้วยยอดการมองเห็นที่ยังคงอยู่
วัดผลตอบแทนจริงของสินค้าพรีเมียมให้ถูกต้อง
ทุกบทสนทนาเรื่องงบประมาณสินค้าพรีเมียมลงเอยด้วยคำถามเดิม คือคุ้มไหม คำตอบตรงไปตรงมาคือผู้ซื้อส่วนใหญ่ไม่เคยรู้ เพราะวัดผิดอย่าง คนส่วนใหญ่ดูที่ใบแจ้งหนี้ ทั้งที่ตัวเลขซึ่งตัดสินว่าการแจกคุ้มค่าหรือไม่นั้นคือต้นทุนต่อการมองเห็น ซึ่งก็คือราคาต่อชิ้นหารด้วยจำนวนครั้งที่ชิ้นนั้นถูกเห็น
คู่มือนี้ประกอบตัวเลขนั้นขึ้นตั้งแต่ฐาน โดยใช้สมมติฐานที่อธิบายได้ในห้องงบ เขียนขึ้นมาสำหรับผู้จัดซื้อและผู้จัดการการตลาดที่ต้องเปรียบเทียบพวงกุญแจกับถุงผ้ากับสายรัดข้อมือซิลิโคน และต้องการโมเดลที่ใช้งานได้ดีกว่าคำกล่าวอ้างของผู้ขาย
ทำไมราคาต่อชิ้นถึงเป็นจุดเริ่มที่ผิด
การขอใบเสนอราคาส่งราคาต่อชิ้นกลับมา ตัวเลขนั้นจำเป็น แต่แทบไม่บอกคุณค่าอะไรเลย เพราะของสองชิ้นราคาเท่ากันอาจต่างกันถึงห้าสิบเท่าในจำนวนครั้งที่ถูกเห็น
ดูการคำนวณเป็นต้น ของชิ้นละ 2 หน่วยสกุลเงิน แจกพันคน คือจ่ายไปสองพัน ถ้าผู้รับเฉลี่ยเก็บไว้ใช้สามร้อยครั้งตลอดอายุของชิ้นนั้น แคมเปญจะสร้างการมองเห็นได้สามแสนครั้ง เอาค่าใช้จ่ายหารด้วยจำนวนครั้งการมองเห็น จะได้ต่ำกว่าหนึ่งเซ็นต์ต่อครั้งหนึ่งส่วนหนึ่งร้อย
ทีนี้ลองของที่ถูกกว่าในราคาหนึ่งในห้าของชิ้นแรก ค่าใช้จ่ายลดเหลือสี่ร้อย ซึ่งดูเหมือนกำไร แต่ถ้าผู้รับเฉลี่ยดูสองครั้งแล้วทิ้ง คุณได้การมองเห็นเพียงสองพันครั้ง ต้นทุนต่อการมองเห็นจึงสูงขึ้นไปยี่สิบเท่า ของถูกกว่าแพ้ และแพ้ยับ
ทั้งหมดนี้คือเหตุผลที่ต้องใช้ตัวชี้วัดนี้ ราคาต่อชิ้นที่ต่ำจะเป็นข้อได้เปรียบก็ต่อเมื่ออายุการใช้งานรับได้ด้วย
ข้อมูลสามอย่างที่จำเป็นต้องใช้จริง
โมเดลต้นทุนต่อการมองเห็นต้องการตัวเลขสามตัว และสองตัวแรกคุณน่าจะมีอยู่แล้ว
ราคาต่อชิ้น ใช้ต้นทุนต่อชิ้นที่ส่งถึงมือจากใบเสนอราคา รวมค่าตั้งต้น ค่าเพลท หรือค่าแม่พิมพ์ที่กระจายตามจำนวนที่สั่ง ค่าตั้งต้นคือตัวเลขที่ถูกลืมบ่อยที่สุด และในออเดอร์เล็กอาจกลายเป็นตัวกำหนดทั้งก้อน เนื่องจากคุณสั่งจากผู้ขายรายเดียวในจำนวนเดียว ตัวเลขนี้จึงเป็นค่าจริงไม่ใช่ค่าประมาณ
จำนวนที่จ่ายจริง มีกี่ชิ้นที่ไปถึงมือคนจริงๆ ให้นับของที่แจกหรือส่งไป ไม่ใช่ของที่สั่ง เว้นแต่จะมีเหตุผลเฉพาะที่เชื่อว่าทุกอย่างไปถึงผู้รับครบ
การมองเห็นต่อชิ้น คือตัวเลขที่ยากที่สุด หมายถึงจำนวนครั้งที่แยกจากกันซึ่งคนเห็นเครื่องหมายการค้า ไม่ใช่จำนวนคนที่ได้รับของ แต่เป็นผลรวมของทุกครั้งที่ของถูกเห็น ตลอดผู้รับทุกคนและทุกวัน
สองข้อมูลแรกเป็นข้อเท็จจริง ข้อมูลที่สามเป็นการตัดสินใจ และเป็นที่ซึ่งโมเดลส่วนใหญ่จะใช้งานได้ดีหรือไม่ก็กลายเป็นนิยายไปเงียบๆ
ประมาณอายุการใช้งานจากวัสดุ ไม่ใช่จากความหวังดี
การมองเห็นต่อชิ้นขึ้นกับสองเรื่องเกือบทั้งหมด คือของอยู่ได้นานแค่ไหน และระหว่างที่อยู่ในตำแหน่งให้ถูกเห็นบ่อยเพียงใด ทั้งสองอย่างถูกบอกได้ดีโดยวัสดุและหน้าที่ที่ชิ้นนั้นทำ
วิธีคิดที่ใช้งานได้จริงคือจัดผู้สมัครเป็นแถบอายุการใช้งาน โดยดูจากว่าทำจากอะไรและใช้อย่างไร
| แถบอายุการใช้งาน | โปรไฟล์ทั่วไป | ปัจจัยที่กำหนด |
|---|---|---|
| วันถึงสัปดาห์ | ของกระดาษและการ์ดบาง | ออกแบบมาให้ทิ้ง มักถูกวางลืมไว้ |
| สัปดาห์ถึงเดือน | สิ่งทอพิมพ์ลายและของแบนๆ | อยู่ถึงรอบจัดโต๊ะครั้งถัดไป |
| เดือนถึงหนึ่งปี | พลาสติก การ์ดเคลือบ โลหะน้ำหนักกลาง | ถูกเก็บไว้ตราบที่ยังมีประโยชน์ |
| หนึ่งถึงหลายปี | โลหะ ซิลิโคน ของพกประจำวันที่ทนทาน | กลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตร |
วัสดุเป็นตัวบอกเหตุที่แข็งแรงที่สุด เพราะตัดสินว่าของชิ้นนั้นทนต่อการใช้งานซ้ำทางกายภาพได้หรือไม่ สายรัดข้อมือซิลิโคนยืดหยุ่น กันน้ำ และขึ้นรูปได้ราคาถูก จึงผ่านทั้งฝักบัว สนามออกกำลังกาย และรอบซักล้าง ซึ่งเป็นสภาวะที่ทำลายของกระดาษภายในบ่ายเดียว พวงกุญแจโลหะที่ห้อยอยู่กับพวงกุญแจจริงถูกหยิบใช้ทุกวัน ตราบที่พวงนั้นยังอยู่
ตัวบอกเหตุที่สองคือกิจวัตร ของที่แทรกเข้าไปในสิ่งที่ผู้รับทำอยู่แล้ว เช่นถือกุญแจ ออกกำลังกาย เดินทางไปทำงาน ดื่มกาแฟ ย่อมสะสมการมองเห็นด้วยตัวเอง ส่วนของที่ต้องนึกออกจึงจะใช้ได้จะเสื่อมเร็ว นี่คือเหตุผลที่วัสดุเดียวกันตกอยู่คนละแถบขึ้นกับรูปแบบการใช้งาน สายรัดข้อมือซิลิโคนที่ใส่ทุกวันไม่เหมือนของซิลิโคนที่อยู่ในลิ้นชักเลย
ในจุดนี้ขอให้ระวังตัว ปัดอายุการใช้งานลง ไม่ปัดขึ้น โมเดลที่ประเมินการมองเห็นต่ำแล้วยังแสดงภาพเศรษฐกิจที่รับได้ คือโมเดลที่ใช้ตัดสินใจได้จริง
และที่นี่เองที่หมวดสินค้าเริ่มแยกทาง หมวดสินค้าพรีเมียมของเราสร้างรอบของที่ยึดกับกิจวัตร ไม่ใช่รอบของที่แค่ดูดีในแคตตาล็อก และความต่างนี้คือข้อมูลที่มีน้ำหนักที่สุดในโมเดล
สร้างการคำนวณในสเปรดชีต
ไม่ต้องมีซอฟต์แวร์อื่นนอกจากสเปรดชีต จัดคอลัมน์ให้เห็นผู้สมัครหลายตัวเคียงกัน
คอลัมน์หนึ่ง ผู้สมัคร หนึ่งแถวต่อหนึ่งชิ้นที่พิจารณา ให้ลิสต์สั้นไว้ สี่ถึงห้าตัวเลือกก็เพียงพอ แถวที่มากกว่านั้นมักเจือจางการตัดสินใจแทนที่จะดีขึ้น
คอลัมน์สอง ราคาต่อชิ้น ต้นทุนต่อชิ้นที่ส่งถึงมือ ณ จำนวนสั่งจริง รวมค่าตั้งต้น
คอลัมน์สาม อายุการใช้งานที่สมมติเป็นวัน ตัวเลขเดียว เลือกจากแถบข้างบน แล้วปัดลง
คอลัมน์สี่ ครั้งที่ถูกเห็นต่อวัน โดยเฉลี่ยของอยู่ต่อหน้าคนกี่ครั้งต่อวันขณะยังใช้งานอยู่ พวงกุญแจในกระเป๋าอาจถูกเห็นสองครั้งตอนออกจากบ้านและตอนกลับ ส่วนสายรัดที่ข้อมือเห็นได้ตลอดเวลา แต่ความต่อเนื่องนั้นควรนับอย่างระมัดระวังเป็นไม่กี่ครั้งแยกกัน ไม่ใช่เป็นร้อย
คอลัมน์ห้า การมองเห็นต่อชิ้น อายุการใช้งานคูณจำนวนครั้งต่อวัน
คอลัมน์หก ต้นทุนต่อการมองเห็น ราคาต่อชิ้นหารด้วยการมองเห็นต่อชิ้น
สองเรื่องในโครงสร้างนี้สำคัญ ประการแรก ต้นทุนต่อการมองเห็นเป็นตัวเลขเล็กเสมอ จงแสดงเป็นเศษส่วนของหนึ่งร้อยหน่วย ไม่ใช่หน่วยเต็ม ไม่งั้นเปรียบเทียบไม่ได้ ประการสอง และสำคัญกว่า วางองค์ประกอบสองตัวไว้ข้างกัน เมื่อผู้สมัครชนะด้านราคาแต่แพ้ด้านอายุ การเห็นสองคอลัมน์ติดกันจะทำให้การแลกเปลี่ยนชัดเจน แบบที่อัตราส่วนเดียวปิดบังไว้
ถ้าสเปรดชีตเอื้อใจ เพิ่มอีกสองคอลัมน์เพื่อทดสอบความอ่อนไหว ต้นทุนต่อการมองเห็นเมื่ออายุครึ่งเดียวของประมาณการ และเมื่อเป็นสองเท่า ผู้สมัครที่ดูดีเฉพาะฝั่งมองโลกในแง่ควรถือว่ายังไม่ถูกพิสูจน์
ต้นทุนต่อการมองเห็นที่ยังคงอยู่
เมื่อโมเดลพื้นฐานทำงานแล้ว ควรเติมอีกชั้นหนึ่ง เพราะช่วยกันการหลอกตัวเองที่พบบ่อย
การมองเห็นต่อชิ้นนับทุกคนที่ของไปถึง แต่ไม่ใช่ผู้รับทุกคนอยู่ในกลุ่มเป้าหมาย และไม่ใช่ทุกชิ้นที่ออกจากมือคุณจะไปอยู่กับคนที่อยากได้ การปรับที่มีประโยชน์คือคูณด้วยอัตราคงอยู่ ซึ่งเป็นการประมาณที่ดีที่สุดว่าผู้รับกี่เปอร์เซ็นต์เก็บชิ้นนั้นไว้ แทนที่จะส่งต่อ ทิ้ง หรือลืมไว้ในห้องโรงแรม
ผลลัพธ์คือต้นทุนต่อการมองเห็นที่ยังคงอยู่ ซึ่งเป็นตัวเลขที่แปลเป็นคุณค่าการตลาดได้ตรงที่สุด และยังเป็นตัวเลขที่เปิดโปงสมมติฐานแย่ๆ ได้ดีที่สุด ของที่ถูกมากแต่อัตราคงอยู่น้อย อาจดูดีเยี่ยมในยอดการมองเห็นดิบ แต่ย่ำแย่ในยอดที่คงอยู่ ซึ่งคือสัญญาณที่คุณอยากเห็นพอดี
อัตราคงอยู่ยังประมาณได้จากลักษณะของ ของที่เป็นประโยชน์กับคนกว้าง ไม่มีป้ายภายนอกอื่นนอกจากโลโก้ และพกพาได้ มักถูกเก็บไว้นานกว่า ส่วนที่หนัก เปราะ หรือเป็นประโยชน์กับกลุ่มแคบ ย่อมถูกส่งต่อหรือถูกทิ้ง
ความจดจำแบรนด์อยู่ในโมเดลตรงไหน
การมองเห็นวัดการถูกเปิดให้เห็น แต่วัดความจำไม่ได้ และให้ผู้ซื้อที่มองข้ามข้อนี้รายงานผลสูงเกินจริง
ความจดจำคือตัวคูณแยกต่างหาก จากการมองเห็นและผลที่เกิดขึ้นตามหลัง มันถูกกำหนดด้วยการออกแบบที่คุณคุมได้ โลโก้ชัดเจนในขนาดที่อ่านออก สีที่ไม่จมไปกับพื้นหลังของชิ้นงาน และความถี่ที่มากพอให้เกิดการโยงความจำ ของที่ถูกเห็นสามร้อยครั้งด้วยเครื่องหมายที่อ่านไม่ออก มีค่าน้อยกว่าของที่ถูกเห็นห้าสิบครั้งด้วยเครื่องหมายที่สะอาด
ผลเชิงปฏิบัติต่อโมเดลคือ ให้ถือว่าความจดจำเป็นตัวคูณที่น้อยกว่าหนึ่งอย่างเคร่งครัด และอย่าซ้อนสมมติฐานแบบมองโลกในแง่ ถ้าสมมติพร้อมกันว่าอายุยาว ใช้ทุกวันเข้มข้น และจดจำได้ดี คุณกำลังสร้างการพยากรณ์ ไม่ใช่การวัด เลือกข้อมูลหนึ่งตัวที่จะใจกว้าง แล้วคงตัวอื่นไว้แบบระมัดระวัง
เปลี่ยนการมองเห็นเป็นรายการสอบถาม
ขั้นสุดท้ายแปลงการถูกเห็นให้เป็นสิ่งที่ฝ่ายการเงินรับรู้ ต้องมีตัวเลขการแปลงผล คือสัดส่วนของการมองเห็นที่นำไปสู่การสอบถาม การเข้าเยี่ยมชม หรือการขาย
ถ้ายังไม่มีข้อมูลของตนเอง อย่าแต่งตัวเลขของผู้ขาย ให้กลับการคำนวณแทน ตัดสินว่าต้องได้การแปลงผลเท่าใดแคมเปญจึงเสมอตัว ที่อายุและราคาต่อชิ้นที่คุณสมมติ แล้วถามตัวเองว่าอัตราแบบนั้นเป็นจริงได้ไหมในอุตสาหกรรมและช่องทางของคุณ วิธีนี้อธิบายได้ดีกว่าการใส่ตัวเลขสวยๆ เพราะมันทำให้สมมติฐานที่ต้องใช้เป็นสิ่งที่มองเห็น แทนที่จะถูกฝังไว้
จากนั้นออกไปเก็บตัวเลขจริง แคมเปญแจกของวัดผลได้ด้วยงบต่ำ เปิดเส้นทางสอบถามเฉพาะแคมเปญ ถามผู้ติดต่อใหม่ว่ารู้จักคุณจากไหน และบันทึกชื่อชิ้นนั้นลงในประวัติ เพียงหนึ่งหรือสองแคมเปญที่มีวินัยแบบนี้ ค่าประมาณทั้งหมดในโมเดลจะถูกแทนที่ด้วยค่าที่วัดจริง และรอบเปรียบเทียบใบเสนอราคาครั้งถัดไปจะง่ายขึ้นมาก
คู่มือสองฉบับที่มีอยู่แล้วเสริมบทความนี้ เรื่องกลไกการเปรียบเทียบของแจกด้วยอัตราการคงอยู่ อ่าน ของแจกงานแสดงสินค้าที่ถูกเก็บไว้จริง และเมื่อพร้อมรันโมเดลกับใบเสนอราคาจริง อ่าน วิธีสั่งผลิตสินค้าพรีเมียมจากจีน ซึ่งอธิบายขั้นตอนและเอกสารที่ต้องใช้
ใช้โมเดลกับของจริง เปรียบเทียบสามชิ้น
ตัวอย่างที่คำนวณเสร็จแล้วแสดงให้เห็นว่าตัวชี้วัดนี้จัดลำดับการตัดสินใจใหม่เร็วเพียงใด ใช้ของสามชิ้นในสามระดับราคา แต่ละชิ้นแจกให้ผู้รับห้าร้อยคน
| รายการ | ราคาต่อชิ้น | อายุที่สมมติ | ครั้งที่ถูกเห็นต่อวัน | การมองเห็นต่อชิ้น | ต้นทุนต่อการมองเห็น |
|---|---|---|---|---|---|
| พิมพ์บนการ์ด | 0.40 | 3 วัน | 2 | 6 | 0.067 |
| สิ่งทอพิมพ์ลาย | 1.20 | 90 วัน | 1 | 90 | 0.013 |
| สายรัดข้อมือซิลิโคน | 0.90 | 365 วัน | 2 | 730 | 0.001 |
ของที่ถูกที่สุดมีต้นทุนต่อการมองเห็นแย่ที่สุดโดยห่างมาก แย่กว่าสายรัดข้อมือซิลิโคนราวห้าสิบเท่า ทั้งที่สายรัดไม่ใช่ชิ้นถูกที่สุดในสามตัว ผลแบบนี้คือเรื่องปกติ และยังเป็นเหตุผลที่ของพกประจำวันซึ่งทนทานครองโปรแกรมสินค้าพรีเมียมที่บริหารได้ดี ทั้งที่แทบไม่เคยมีราคาถูกที่สุดบนหน้าแคตตาล็อก
สังเกตว่าอะไรเปลี่ยนอันดับ ไม่ใช่ราคาต่อชิ้น แต่คืออายุการใช้งาน สายรัดชนะเพราะวัสดุทนต่อการใช้ประจำวัน และเพราะมันเกาะกับกิจวัตรของผู้ใช้
กติกาเชิงปฏิบัติในการจัดสรรงบ
กติกาไม่กี่ข้อช่วยให้โมเดลซื่อสัตย์ต่อไปเรื่อยๆ
จัดสรรตามการมองเห็นที่ยังคงอยู่ ไม่ใช่ตามจำนวน งบที่ซื้อของใช้ครั้งเดียวหมื่นชิ้น สร้างการมองเห็นที่ใช้ประโยชน์ได้น้อยกว่างบที่ซื้อของทนทานสองพันชิ้น ปริมาณรู้สึกเหมือนคุณค่าและมักไม่ใช่ เพราะคุณสั่งจากผู้ขายรายเดียวด้วยขั้นต่ำ 1 ชิ้น ต่อแบบ แล้วค่อยเพิ่มปริมาณเมื่อของพิสูจน์ตัวเองได้ การลองตัวเลือกที่เล็กกว่าและทนกว่าก่อนจึงไม่เสียค่าปรับ
แยกการทดสอบออกจากการขยาย ทำแคมเปญหนึ่งด้วยจำนวนน้อย วัดอายุและจำนวนสอบถาม แล้วจึงทุ่มงบส่วนใหญ่ด้วยข้อมูลที่วัดจริง ต้นทุนของออเดอร์แรกขนาดเล็กนั้นน้อยมากเมื่อเทียบกับการทำผิดพลาดเดิมซ้ำในระดับใหญ่ และนั่นคือหน้าที่ของขั้นต่ำที่ต่ำอย่างแท้จริง
วัดซ้ำหลังหกเดือน สมมติฐานอายุการใช้งานเสื่อมลง สิ่งที่ใหม่กลายเป็นของธรรมดา และนิสัยผู้รับก็เปลี่ยน โมเดลที่ทบทวนทุกปียังใช้การได้ ส่วนโมเดลที่ตั้งครั้งเดียวแล้วใช้ซ้ำกลายเป็นพิธีกรรม
คงโมเดลเดียวสำหรับทุกแคมเปญ การเทียบข้ามแคมเปญใช้ได้เฉพาะเมื่อข้อมูลถูกคำนวณด้วยวิธีเดียวกันทุกครั้ง ความสม่ำเสมอสำคัญกว่าความแม่นยำในจุดนี้
ล็อกไฟล์งานออกแบบก่อนที่โมเดลจะมีความหมาย คุณภาพงานออกแบบป้อนเข้าตัวคูณความจดจำโดยตรง แคมเปญที่ระบุสเปกดีตั้งแต่ต้นจึงรีดคุณค่าจากงบเท่าเดิมได้มากกว่า การตัดสินใจระดับออเดอร์ที่พลาดบ่อยที่สุดก่อนเริ่มผลิต อธิบายไว้ในคู่มือ วิธีสั่งผลิตสินค้าพรีเมียมจากจีน
วางแผนคำสั่งซื้อสินค้าพรีเมียม
เป้าหมายของเลขคณิตทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความแม่นยำเพื่อตัวมันเอง แต่คือการหยุดไม่ให้งบถูกตัดสินด้วยชิ้นที่บังเอิญราคาถูกที่สุด แล้วแทนที่ด้วยการเลือกอายุการใช้งานอย่างจงใจ
ด้วยตัวอย่างใน 1–3 วัน และงานผลิตใน 2–10 วัน คุณสามารถยืนยันวัสดุและงานสำเร็จรูปก่อนผูกจำนวน แล้วรันโมเดลอีกครั้งด้วยตัวเลขที่วัดจริงแทนสมมติฐาน ทีมงานยืนยันวัสดุ งานตกแต่ง และกำหนดการก่อนที่คุณจะผูกมัดใดใด ที่ sales@yichico.com หรือ WhatsApp +86 13585719693
ระบุสองหรือสามชิ้นที่คุณพิจารณาอยู่จริง แล้วส่งไฟล์งานออกแบบ จำนวน และวัสดุที่คิดไว้ เพื่อเปรียบเทียบกลุ่มของพกประจำวันที่สร้างมาให้ถูกเก็บและถูกใช้ ไม่ใช่ถูกแจกแล้วลืม: Get a Quote